Włoska Riwiera, Monako i Éze

Włochy to młody naród.

Kraj ten został ostatecznie zjednoczony dopiero w 1870 roku. W związku z tym trudno mówić o „kuchni włoskiej” jako o jednolitym, monolitycznym pojęciu.

Zamiast tego mamy do czynienia z wieloma kuchniami regionalnymi; w zależności od miejsca pobytu można natknąć się na ogromną różnorodność dań. Ogólnie rzecz biorąc, to, co w Polsce uważamy za kuchnię włoską, stanowi jedynie wariację na temat potraw inspirowanych Włochami.

Często słyszymy od naszych gości, że jedzenie we Włoszech różni się od tego, czego spodziewali się na podstawie własnych doświadczeń z kraju. I doskonale to rozumiemy!

Tamtejsze potrawy często nie są tak kolorowe ani tak wymyślnie dekorowane, jak te przygotowywane w Polsce. Szef kuchni nie zgodziłby się na posypanie dania posiekaną pietruszką, bazylią czy czerwoną papryką tylko dla efektu wizualnego. Tak się po prostu nie robi, więc się tego nie dodaje. Takie praktyki można spotkać co najwyżej w parkach rozrywki czy miejscach nastawionych wyłącznie na turystów, gdzie goście dostają dokładnie to, o co proszą. Szef kuchni szanujący lokalną tradycję kulinarną serwuje natomiast dania w ich autentycznej postaci.

Krótko mówiąc, my, mamy tendencję do przesadnego używania czosnku, przypraw i dekoracji, gdy próbujemy naśladować włoski styl. Tymczasem kuchnia włoska jest niezwykle prosta – a przy tym chyba najbardziej konserwatywna w Europie. Smak poszczególnych składników nie powinien zostać przytłumiony; każdy z nich powinien zachować swój charakter.

Włosi w rzeczywistości używają znacznie mniej czosnku, niż mogłoby się wydawać; przygotowując *bruschettę*, często jedynie delikatnie nacierają ząbkiem czosnku kromkę opieczonego chleba. Czosnek zawsze pełni tu jedynie subtelną rolę drugoplanową.

Risotto potrafi być jednym z najbardziej delikatnych dań. To prosta potrawa przygotowywana z najwyższej jakości składników, bazująca na dobrym wywarze i subtelnym smaku – a nie na eksplozji aromatu kostek rosołowych.

Jeśli zdecydujesz się na pobyt z wyżywieniem typu „half-board” (śniadania i obiadokolacje) w hotelu we Włoszech, otrzymasz posiłek znacznie bardziej zbliżony do tego, co serwuje włoska rodzina, niż do dań dostępnych w lokalnych restauracjach w Polsce.

Często podawana jest prosta sałatka z oliwą i octem: liście sałaty, marchew, ogórek, ziarna kukurydzy (niekiedy nawet z puszki) i kilka oliwek. Tak po prostu wygląda tamtejsza tradycja. We Włoszech zazwyczaj najpierw podaje się makaron lub risotto, a po nich *secondo* – czyli danie mięsne lub rybne; warto też pamiętać, że warzywa gotuje się tam często nieco dłużej niż w Polsce.

W końcu podróżujemy do Włoch, by jadać jak Włosi – a nie po to, by uczyć ich naszych zwyczajów żywieniowych!

Osobnym tematem jest chleb. To, co my nazywamy „włoskim chlebem”, niekoniecznie pokrywa się z tym, co faktycznie można tam znaleźć. Króluje klasyczne białe pieczywo – w Toskanii wypieka się je nawet całkowicie bez soli. Tradycyjna włoska bułka śniadaniowa, czyli *rosetta*, od wieków wygląda tak samo; nie ma w niej miejsca na orkisz, ziarna pszenicy, pestki słonecznika czy otręby.

Nie nastawiaj się na konkretne oczekiwania wobec włoskiego jedzenia. Po prostu czerp przyjemność z tego, co trafia na stół. Poczuj się jak w domu, jak u włoskiej rodziny. W hotelach za kuchnię często odpowiadają osoby gotujące w domowym stylu, a nie armia wybitnych szefów kuchni czy kandydatów do tytułu *MasterChefa*, czarujących dymem, piankami i kuchnią molekularną. W północnych Włoszech częściej spotkasz risotto, radicchio i makaron z mąki typu 00, podczas gdy na południu w menu dominują bakłażany, pomidory, oliwa z oliwek i makaron z pszenicy durum. Smacznego!